Jefferson
In deze aflevering staat een Amerikaanse band uit San-Francisco centraal die debuteerde in 1965 tijdens een concert in de Matrix club in San Francisco : het is de band Jefferson Airplane die later de naam veranderde in Jefferson Starship en in de tachtiger jaren als Starship van zich liet horen. De bandleden uit de beginperiode waren Marty Balin, Paul Kantner, Jorma Koukonen en zangeres Signe Andersen. De overige leden, Jack Casady en Spenser Dryden alsmede zangeres Grace Slick die enige tijd later zangeres Signe Andersen zou gaan vervangen, kwamen een half jaar tot een jaar later bij de band. Het eerste grote concert van de band was in februari 1966 in het Fillmore Auditorium in San Francisco.

Woodstock
De band speelde graag op grote concerten en was derhalve publiekstrekker bij o.a. het Berkeley Folk Festival, het Monterey Jazz Festival, het Monterey Pop Festival en het legendarische popfestival Woodstock dat drie dagen duurde en door velen nog altijd wordt gezien als het beroemdste muziekfestival aller tijden. Ook was er het optreden tijdens het popfestival van Altamont op de Altamont Raceway dat de geschiedenis zou ingaan als één van de bloedigste waar tijdens het optreden van de Rolling Stones onder de ogen van Mick Jagger een 18-jarige Afro-Amerikaan genaamd Meredith Hunter werd neergestoken en ter plekke overleed. Op het popfestival Woodstock had Jefferson Airplane groot succes waar ze op de laatste dag ’s morgens om zeven uur het podium betraden met Grace Slick’s legendarische woorden “now you will see morning maniac Music”gevolgd door hun twee bekendste muziekwerken: ‘White Rabbit’ en ‘Somebody to Love’. Deze twee bekendste hits van de band komen van het album ‘Surrealistic Pillow’ en met name ‘White Rabbit’ gaat over het gebruik van LSD, in die tijd een zeer bekende drug die door vele artiesten werd gebruikt. Denk daarbij maar aan o.a. Jim Morrison van The Doors, Jimmy Hendrix en Janis Joplin (die er aan overleden).

Holland Pop (Kralingen)
Een jaar na Woodstock was Jefferson Airplane de openingsact tijdens het Holland Pop Festival. Eind jaren 60 en ook in de zeventiger jaren behoorden ze bij de beste live-acts van de  Europese podia tijdens hun tournees. In die slopende jaren straalde de band één en al sex, drugs en rock and roll uit, dit mede door de verschijning van zangeres Grace Slick die met haar klagende stem velen in vervoering bracht. Met name in de jaren 60 verschenen de beste albums en stonden ze regelmatig in de hitparades.

Seventies
Halverwege de jaren zeventig verandert de band de naam in Jefferson Starship en ze brengen onder die naam ook een enkel album uit. Ze blijven wel veel live concerten verzorgen, met name in de States.

Comeback in de eighties
Bij hun come-back in 1985 verandert de band opnieuw de naam, ditmaal heten ze nog enkel Starship. Het album ‘Knee Deep in the Hoopla’ bevat o.a. de hits ‘We build this City’ en ‘Sara’, dit worden ook grote hits bij Delta Radio 90. Met name het nummer ‘We build this City on rock and roll’ heeft voor de Delta jocks een bijzondere betekenis.
In 1987 brengt Starship één van hun laatste albums uit met als titel ‘No Protection’ met daarop een andere grote Delta hit: ‘Nothing’s gonna stop us now’. Dit wordt door de Delta jocks als lijflied gebruikt als Delta weer eens door de Radio Controle Dienst uit de lucht wordt gehaald (het leek alsof het niet te stoppen was maar de werkelijkheid was anders).

Bij velen van de oud Delta medewerkers en betrokkenen roept de muziek van de band Starship uit de tachtiger jaren mooie herinneringen op en derhalve valt de muziek van Starship zeker in de categorie Delta Hits.

Klik hier om naar het column overzicht te gaan.